We wilden dat iemand de auto op tijd zou brengen. Dat het interieur schoon zou zijn. Dat de chauffeur zou begroeten, geen gesprek zou opdringen en de route zou kennen. Maar elke keer moesten we onze verwachtingen bijstellen. En op een gegeven moment besloten we: nu is het genoeg. We gaan het zelf doen. Zo is onze service ontstaan.
We hebben nooit gedroomd van een winkel. We leefden gewoon. 's Ochtends zetten we koffie - ieder op zijn eigen tempo, ieder met zijn eigen ritueel. Voor sommigen was dat een zorgvuldig gezette filterkoffie, voor anderen een sterke espresso, en weer anderen zaten graag in stilte met een French press. En hoe meer koffie we dronken, hoe meer we ons realiseerden: het is niet eenvoudig om goede koffie, kwaliteitsaccessoires of handige apparatuur te vinden. Zeker zonder marketingrumoer, zonder glitter en glamour, zonder ‘alleen vandaag -30%’. Zo ontstond het idee om iets anders te doen.
In het begin was het gewoon een notitieboekje. We schreven op welke koffie we lekker vonden, wat goed werkte in een Turkse koffiepot en wat beter was in een espressomachine. Welke kopjes niet warm bleven en welke bij de eerste afwas al kapot gingen. Toen ontstond er een lange lijst: “Wat echt werkt”. En daaruit ontstond het idee: als wij dit nodig hebben, hebben anderen het misschien ook nodig. Zo hebben we onze eerste selectie producten samengesteld - zonder merken, zonder poespas. Alleen wat bewezen is.
We hebben de website zelf gemaakt. Zonder studio's, sjablonen of logo's van de beurs. Gewoon vanaf nul, gewoon zodat het zou werken. Foto's - op de telefoon. Teksten - in onze eigen woorden. Magazijn? In het begin - gewoon in de kamer, tussen dozen met boeken en handdoekenrekken. We pakten zelf in, schreven de bonnetjes met de hand en voegden korte bedankbriefjes toe. Niet omdat het “onderdeel van de strategie” was, maar omdat we niet beter wisten.
We hebben geen geld in reclame gestoken. Bloggers hebben ons niet genoemd, we hebben geen koffiemachines weggegeven. Mensen vonden ons toevallig of via vrienden. Maar elke maand kwamen er nieuwe klanten bij. En bijna iedereen kwam terug. Omdat we niet logen, niet verkochten wat ‘in het magazijn lag’ en niet op elk klein voordeel uit waren. We hielden ons gewoon aan het principe: als je het zelf niet zou kopen, verkoop het dan ook niet.
Er waren vertragingen. Er waren beschadigde partijen. Er waren klanten die niet tevreden waren. En er waren nachten dat we alles wilden opgeven. Maar juist op die momenten beseften we: als het ons niet onverschillig laat, is het nog te vroeg om te stoppen. We boden onze excuses aan, compenseerden, corrigeerden. En met elke fout werden we aandachtiger. We zijn niet bang om toe te geven: ja, we leren. Maar we leren eerlijk.
We hebben nieuwe producten toegevoegd, foto's vernieuwd en geleerd om de artikelen op de website iets beter te beschrijven. We hebben een kleine opslagruimte, een nieuwe verpakkingstafel en meer dozen. Maar de essentie is hetzelfde gebleven. We controleren nog steeds handmatig wat we verzenden. We schrijven nog steeds zelf de teksten. We testen de turks nog steeds thuis voordat we ze aan de catalogus toevoegen. En we drinken nog steeds dezelfde koffie die we verkopen.